Усё робіцца дзеля людзей

Сродкі на падтрымку старых і дзяцей павінны расходавацца максімальна эфектыўна. Такую задачу Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка паставіў, наведваючы ў Стаўбцоўскім раёне Мікалаеўшчынскі дом-інтэрнат для ветэранаў вайны, працы і інвалідаў.

Прэзідэнту, у прыватнасці, далажылі аб развіцці сістэмы сацыяльнага абслугоўвання грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў у рэспубліцы, розных формах работы ў гэтай сферы. “Вядома, добра, што ёсць розныя формы падтрымкі старых людзей. Але трэба падумаць над тым, каб неяк сістэматызаваць тое, што ёсць”, — сказаў кіраўнік дзяржавы, звяртаючыся да міністра працы і сацыяльнай абароны Валерыя Малашкі.

“Дзяржава павінна падтрымліваць старых і дзяцей. Гэтым і вызначаецца сацыяльная дзяржава. Але ў гэтым плане павінна быць аптымальная сістэма і структура, каб больш сродкаў ішло непасрэдна на старых і дзяцей”, — заявіў беларускі лідар.

Бізнес у Беларусі павінен больш актыўна ўдзельнічаць у дабрачыннасці і падтрымцы старых і дзяцей, адзначыў Аляксандр Лукашэнка.

Паводле слоў прэзідэнта, у гэтым пытанні ёсць станоўчы замежны вопыт. Ён даручыў прапрацаваць адпаведныя напрамкі і ў Беларусі. “Калі ты багаты чалавек, калі ў цябе мінімум мільён долараў у год даходу, чаму ты не можаш займацца гэтай дабрачыннасцю (зразумела, і падаткі заплаціў, і іншае), — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Прадумайце гэтае пытанне. Можа, і абавязалаўкі нам не трэба ўводзіць. Проста папрасіць людзей, сарыентаваць іх на гэта, і людзі будуць пакрыху даваць гэтыя грошы. Самі ж будуць старымі. І не факт, што шмат грошай да такога ўзросту застанецца”.

Прэзідэнт падкрэсліў, што дапамога старым і дзецям не павінна быць эпізадычнай, па нейкіх асобных падставах ці святах, а павінна праводзіцца на пастаяннай аснове. “Каб быў нейкі фонд. Аж да таго, што яны няхай самі кантралююць гэты фонд. Але трэба падумаць, як гэта зрабіць”, — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.
Кіраўнік дзяржавы, тлумачачы прычыны апошніх кадравых назначэнняў у кіраўніцтве Адміністрацыі прэзідэнта, якія сведчаць аб упоры на сацыяльны блок, падкрэсліў: “У любой дзяржаве, а мы дэкларуем сацыяльна арыентаваную дзяржаву, дзяржаву для народа, галоўнае — гэта людзі. Усе гэтыя, як я часта кажу, гайкі, балты, эканоміка тады нечага каштуюць, калі гэта робіцца дзеля людзей. Калі робіцца не для людзей, то не патрэбна і такая эканоміка, і не трэба такая дзяржава народу. Таму ўсё дзеля людзей”.

Аляксандр Лукашэнка запэўніў, што і ў далейшым сацыяльным пытанням у краіне будзе ўдзяляцца самая пільная ўвага.

Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў час наведвання Мікалаеўшчынскага дома-інтэрната для ветэранаў вайны, працы і інвалідаў, адказваючы на пытанне журналістаў, ці ёсць падарунак, які марыць атрымаць кіраўнік дзяржавы, адказаў: “Так, ёсць — гэта $500 у сярэднім (сярэдняя зарплата па краіне. — Заўв. БелТА.). Гэта быў бы для мяне падарунак, я аб гэтым мару”.

Пры гэтым прэзідэнт падкрэсліў, што для дасягнення названай мэты трэба прыкласці каласальныя, неймаверныя намаганні.

“Хто ў гэта не верыць — мне шкада. Хто павінен гэта зрабіць, але не хоча, — з імі мы расстанемся. Чаго б нам гэта ні каштавала, мы будзем ісці да такой мэты”, — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.

У кіраўніка дзяржавы таксама пацікавіліся, якая падзея ў насычаным 2016 годзе аказала або акажа на краіну найбольшы ўплыў. “Самай галоўнай падзеяй стала тое, што ліхалецце і няшчасці мінулі нашу краіну”, — заявіў беларускі лідар.

Аляксандр Лукашэнка таксама адзначыў у якасці важнай падзеі той факт, што ў Беларусі ў 2016 годзе нарадзілася больш дзяцей, чым у папярэднія гады суверэннай гісторыі краіны. “І мы перавысілі ўжо смяротнасць. Значыць, мы прыбаўляем”, — адзначыў прэзідэнт.

Фота Мікалая ПЯТРОВА, БелТА.

Для ведаў набыцця і цікавага пазаўрочнага жыцця

“У стаўбцоўскім чароўным краі ёсць вёсачка гаманлівая, // Гасцінна ўсіх вас вітаем. // У школе нашай нам, здаецца, // Утульна, весела ўсім жывецца, // Створаны ўмовы для ведаў набыцця і цікавага пазаўрочнага жыцця. // З карысцю бавім свой вольны час, ніколі нам сумна не бывае. // Таленавіты педкалектыў на творчыя справы нас натхняе. // Школу мы сваю шануем і традыцыі яе зберагаем, памнажаем”. Такімі словамі сустракаў нас калектыў Вішнявецкай сярэдняй школы Стаўбцоўскага раёна. Сярод творчых спраў, на якія навучэнцаў натхняюць педагогі, — праца школьных СМІ.

— Кожная ўстанова адукацыі нечым адрозніваецца ад іншых. Нашы педагогі вылучаюцца не толькі прафесіяналізмам, але і тым, што ідуць у нагу з часам. А ў нас ХХІ стагоддзе — стагоддзе інфармацыйных тэхналогій, развіцця інфармацыйнай прасторы. Мы вырашылі не заставацца ўбаку і таксама рэалізуем пэўныя ідэі, напрыклад, ствараем свае сродкі масавай інфармацыі. Ідэя ўзнікла ў 2010 годзе. Для нас гэты год стаў пачаткам выдання школьнага вучнёўскага органа друку — газеты “Лістапад”. У 2013 годзе мы пайшлі далей і вырашылі, што нашы педагогі здольны прадставіць свае ідэі і вопыт, новыя знаходкі на старонках школьнага інфармацыйна-метадычнага выдання. І назвалі гэтае выданне “Новы погляд”. У гэтым годзе ў нас нарадзілася ідэя стварэння школьнага тэлебачання, — паведамляе дырэктар Вішнявецкай сярэдняй школы Ірына Яўгенаўна Клачко.

Шосты год у школе пад кіраўніцтвам настаўніка англійскай мовы Вячаслава Анатольевіча Саракавіка дзейнічае гурток “Юны карэспандэнт”. За гэты час з’явіліся пэўныя здабыткі і напрацоўкі. Часам юным карэспандэнтам не хапае вопыту, аднак у іх ёсць галоўнае: упэўненасць у неабходнасці таго, што яны робяць. Многія вучні знайшлі ў гуртку, як кажуць, самога сябе, знайшлі ключыкі да самых таемных куточкаў сваёй душы. Гурток аб’яднаў розных навучэнцаў. Яны адрозніваюцца тэмпераментам, узростам, здольнасцямі, аднак іх аб’ядноўвае таленавітасць і адказнасць, яны намагаюцца рабіць школьнае жыццё больш яркім.

— Калі мы выбіралі назву газеты, то кіраваліся тым, што бліжэй нам да сэрца і душы. Лістапад — гэта час, калі скончаны сельскагаспадарчыя работы і можна падводзіць вынікі за год, хваліцца дасягненнямі, знаходкамі. Лістапад — гэта таксама прыгожая пара года, калі хочацца пісаць вершы, маляваць, адпраўляцца ў цікавыя падарожжы. У газеце адлюстравана вялікае кола розных праблем, пачынаючы ад унутрыкласных і ўнутрышкольных і заканчваючы агульначалавечымі і вострасацыяльнымі. Школьная газета адыгрывае ў нашым жыцці важную ролю, тут мы можам выказваць свае думкі, што фарміруе нас як асобу. Адметнасцю нашай газеты з’яўляецца шчырасць, бо школьная газета не можа быць няшчырай. Гэта своеасаблівае люстэрка, з дапамогай якога мы можам убачыць сябе збоку, а таксама зацікавіць дарослых школьным жыццём. Удзельнікі гуртка вучацца не толькі вобразна гаварыць, пісаць і думаць, але і весці актыўнае жыццё. Той, у каго актыўная жыццёвая пазіцыя, заўсёды запатрабаваны. Нашы карэспандэнты — гэта вучні розных узростаў, мы стараемся прапаноўваць тэмы, якія цікавы кожнаму. Напрыклад, спецыяльны выпуск газеты “Лістапад” быў прысвечаны пытанням эканоміі і беражлівасці, — дзеляцца юныя карэспандэнты.

— Падзеі школьнага жыцця, якія адлюстроўваюцца на старонках газеты “Лістапад” і ў выпуску навін школьнага тэлебачання, безумоўна, цікавы чытачам і гледачам. Аднак асабліва важна, што з вуснаў навучэнцаў паступае інфармацыя аб прафесійным развіцці педагогаў. Калі дзеці бачаць, што мы, дарослыя, вучымся праз усё жыццё, то разумеюць, што ў любой прафесіі, у тым ліку педагога, журналіста, патрэбен пастаянны рост, — адзначае напрыканцы сустрэчы галоўны рэдактар “Настаўніцкай газеты” Вадзім Аляксандравіч Кнышаў.

Прафесійны рост, творчае развіццё… У Вішнявецкай сярэдняй школе сапраўды “створаны ўмовы для ведаў набыцця і цікавага пазаўрочнага жыцця”.

Ігар ГРЭЧКА.
Фота Алега ІГНАТОВІЧА.

Новы дом і шчасце ў ім

У Стоўбцах адбылося светлае і радаснае свята. Гэты дзень не пазначаны чырвоным колерам у календары, але ён падарыў людзям цудоўныя эмоцыі і шчырую веру ў лепшае. Адкрыты першы ў Стаўбцоўскім раёне дзіцячы дом сямейнага тыпу.

У Стоўбцах на вуліцы Бярозавай з’явіўся ўтульны і светлы дом, у якім будуць жыць Кацярына Рыгораўна і Аляксандр Анатольевіч Васільевы і шасцёра іх выхаванцаў. Дом менавіта з’явіўся, бо яшчэ ў пачатку восені на ўчастку нічога не было. Будаўнікі пастараліся і ўсяго за тры месяцы ўзвялі і поўнасцю падрыхтавалі для пражывання двухпавярховы будынак. Гэта стала цудоўным навагоднім падарункам для новых гаспадароў, бо сям’я заехала ў новы дом яшчэ 30 снежня. А надоечы адбылася ўрачыстая цырымонія адкрыцця новага дзіцячага дома сямейнага тыпу. Павіншаваць Васільевых і іх дзетак сабралася многа гасцей, прыехаў і губернатар Мінскай вобласці Сямён Барысавіч Шапіра. “Штогод у нашай краіне адкрываюцца новыя дзіцячыя дамы сямейнага тыпу, гэта сведчыць пра тое, што краіна наша развіваецца, што ў нас ёсць сродкі і накіроўваюцца яны ў неабходных напрамках. Гэта правільна, калі нашы грошы ідуць на такую годную, святую справу, — адзначыў старшыня Мінаблвыканкама. — Дзякуй вам, паважаныя Кацярына Рыгораўна і Аляксандр Анатольевіч, за тое, што вы выхоўваеце і будзеце выхоўваць дзяцей, за тое, што дорыце ім часцінку свайго сэрца і сямейнае цяпло”.
У новым доме сем пакояў і ўсе неабходныя падсобныя памяшканні. Пакоі прасторныя і светлыя, прыгожа і з густам абстаўленыя, абсталяваныя неабходнай сучаснай тэхнікай. На падворку цудоўная дзіцячая пляцоўка, гараж, хлеў. Цяпер маці, бацька і шасцёра дзетак асвойваюцца на новым месцы, прывыкаюць. Усе — і малыя, і дарослыя — прызнаюцца, што дом ім вельмі падабаецца.
Васільевы — простыя і шчырыя людзі. Яны выгадавалі шасцёра родных дзяцей, а цяпер выхоўваюць яшчэ шасцёра, якія таксама ўжо сталі для іх роднымі. Кацярына Васільева і сама расла ў шматдзетнай сям’і, дзе выхоўвалася сямёра дзетак, таму яна не ўяўляла сябе без вялікай дружнай сям’і і мноства дзяцей. Тры хлопчыкі і тры дзяўчынкі, якія нарадзіліся ў сям’і Васільевых, сёння ўжо дарослыя. Малодшаму з іх — 19 гадоў, у старэйшых ёсць свае дзеткі. Калі дзеці сталі пакідаць бацькоўскую хату, Васільевы зразумелі, што ў іх сэрцах яшчэ так многа цяпла, так многа любові, якую можна было б падарыць дзецям. Тады і ўзнікла жаданне ўзяць на выхаванне чужых дзетак. Так Васільевы амаль 8 гадоў назад прынялі ў сваю сям’ю двух братоў: Арцёма, якому тады было амаль 8 гадоў, і шасцігадовага Віталіка. Крыху пазней усынавілі сямімесячнага Уладзіка. Амаль год назад да гэтай вясёлай хлапчуковай кампаніі далучыліся браты Саша і Сярожа, ім тады было 8 і 9 гадоў адпаведна. І зусім нядаўна, літаральна некалькі тыдняў назад, у сям’і з’явілася першая прыёмная дзяўчынка — сямігадовая Люда.
Усе дзеткі любяць і паважаюць сваіх прыёмных бацькоў, яны выхаваныя і прывучаныя да працы. Раней сям’я жыла ў вёсцы, дзе была свая гаспадарка. Дзеці дапамагалі бацькам вырошчваць агародніну, даглядаць жывёлу, весці хатнюю гаспадарку. Арцём, самы старэйшы з хлопчыкаў, — першы бацькаў памочнік. Сёлета тата даверыў яму мотаблок, і хлопец удала з ім упраўляецца на агародзе. Віталік — самы гаспадарлівы. Ён любіць гатаваць ежу, дапамагае маці весці хатнюю гаспадарку. Хлопчык спакойны і цярплівы, ён любіць майстраваць што-небудзь, у школьных гуртках асвойвае розныя віды дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, некаторыя яго работы адзначаны дыпломамі конкурсаў. А маленькі Сашка, наадварот, гарэза і непаседа. Ён вельмі непасрэдны, артыстычны і вясёлы і нікому ў сям’і не дае сумаваць. Прыёмныя маці і тата прызнаюцца, што хоць характары ва ўсіх дзяцей розныя, кожнага з іх яны любяць аднолькава. “А без любові выхоўваць дзяцей нельга і немагчыма”, — дадае Кацярына Рыгораўна.
Гэты сямейны дзіцячы дом — першы на Стаўбцоўшчыне і 41-ы ў Мінскай вобласці. Менавіта сямейныя формы выхавання дзяцей-сірот і дзяцей, якія засталіся без бацькоўскай апекі, сёння ў прыярытэце. “За апошнія 10 гадоў мы закрылі 10 устаноў інтэрнатнага тыпу, дзякуючы з’яўленню дзіцячых дамоў сямейнага тыпу, — расказвае Галіна Мікалаеўна Казак, начальнік упраўлення адукацыі Мінаблвыканкама. — На Міншчыне засталася толькі адна школа-інтэрнат у Радашковічах, і колькасць дзяцей там штогод скарачаецца. Таксама адзначу, што з 2007 года значна скарацілася колькасць дзяцей, якія пражываюць у сацыяльна небяспечных умовах. У Мінскай вобласці гэтая лічба стала ўтрая меншай: у 2007 годзе такіх дзетак было дзевяць тысяч, сёння — крыху больш за тры тысячы”.
Мерапрыемства ў Стоўбцах завяршылася за вялікім сямейным сталом у новым доме. Дзеткі расказвалі пра сябе і чыталі вершы. Усе паэтычныя радкі — пра маму, тату і сям’ю. За кубачкам гарбаты Васільевы расказалі Сямёну Барысавічу Шапіру, што спыняцца на шасці выхаванцах не збіраюцца, і ў бліжэйшы час у іх новым доме паселяцца яшчэ дзеткі. Вялікага любячага сэрца гэтых цудоўных людзей хопіць на ўсіх.

Дар’я РЭВА.
Фота аўтара і БелТА.