Назіраючы за сваімі падначаленымі бацькамі­-выхавальнікамі, якія працуюць (хаця не гэтае слова патрэбна тут ужываць — хутчэй, аддаюць сэрца) у Відзаўскім дзіцячым доме сямейнага тыпу, кожны раз пытаюся ў сябе: а ці змагла б я так?