Ажыццявіла мару

Настаўніцы беларускай мовы і літаратуры сярэдняй школы № 2 Бялыніч Наталлі Віктараўны Сімаковіч некалі пашанцавала з роднай школай і педагогамі. Пашанцавала настолькі, што яна выбрала настаўніцкую працу ў якасці свайго прафесійнага шляху.

— Трыццаць гадоў назад, седзячы ў зале філалагічнага факультэта БДУ, адказвала на пытанне, чаму вырашыла стаць настаўніцай. Тады я напісала нешта накшталт таго, што вельмі люблю дзяцей. Зараз, успамінаючы той момант праз прызму часу, разумею, што ў некаторай ступені падманула. Бо сапраўдная любоў да вучняў, павага да іх прыйшлі не адразу. Спатрэбіўся час, каб навучыцца адчуваць іх, суперажываць ім, хвалявацца, як за сваіх уласных дзяцей. А тады прычына, па якой пайшла настаўнічаць, была крыху іншай. Напэўна, не хацелася развітвацца з роднай Любанскай сярэдняй школай Вілейскага раёна, нашымі цудоўнымі педагогамі. Я і зараз часта ўспамінаю нашага класнага кіраўніка Юрыя Аляксандравіча Клімовіча. Ён столькі ўклаў у нас дабрыні, ведаў, што нам, вучням, хацелася падзяліцца гэтым багаццем, хацелася быць падобнымі менавіта на гэтага настаўніка, — расказвае Наталля Віктараўна.

Скончыўшы філфак БДУ па спецыяльнасці “Выкладчык беларускай і рускай мовы і літаратуры”, працаваць Наталля Сімаковіч прыехала ў Вілейскі раён. А калі дакладней, ажыццявіла юнацкую мару — вярнулася ў любімую школу ў статусе педагога. Аднак лёс склаўся так, што працаваць на малой радзіме давялося нядоўга. Маладая сям’я Сімаковіч асела на Магілёўшчыне, у невялікім райцэнтры Бялынічы. Крыху больш за дваццаць гадоў назад Наталля Віктараўна ўладкавалася ў сярэднюю школу № 2. З таго самага часу яе педагагічная дзейнасць непарыўна звязана з гэтай навучальнай установай.

За даволі доўгі час настаўніцкай працы ў Наталлі Віктараўны выпрацаваліся ўласныя методыкі выкладання. Свае ўрокі настаўніца імкнецца рабіць максімальна пазнавальнымі і прадукцыйнымі, таму праводзіць іх ва ўзаемадзеянні з вучнямі.

— Добры ўрок павінен прыносіць задавальненне і вучням, і настаўніку. Дасягнуць гэтага можна толькі тады, калі з першых хвілін заняткаў уцягнуць дзяцей у работу, наладзіць супрацоўніцтва, дыялог, — лічыць Наталля Віктараўна.

На яе думку, падчас урока настаўнік павінен больш адказваць на пытанні, чым задаваць іх. А яшчэ ўмець даць дастаткова інфармацыі для моцных вучняў і зрабіць матэрыял даступным для засваення слабейшымі дзецьмі.

На сваіх занятках гэты неардынарны педагог часта працуе, выкарыстоўваючы элементы тэхналогіі поўнага засваення ведаў.

— Гэтую тэхналогію выкарыстоўваю ўжо даўно, бо яна сапраўды эфектыўная, дазваляе ўлічваць здольнасці кожнага вучня і падбіраць тэмп работы, неабходны канкрэтна яму. Сутнасць методыкі ў тым, што навучэнцы выдатна ведаюць аб’ём матэрыялу, які трэба засвоіць за канкрэтны прамежак часу, выкарыстоўваючы самакантроль, стараюцца ліквідаваць недахопы ў ведах, а адзнака кожнага вызначаецца эталонам — выніковай работай з рознаўзроўневымі заданнямі. Падчас вывучэння тэмы вучэбны матэрыял групуецца па блоках, якія ўключаюць у сябе чатыры ўрокі. Гэта ўрок тэорыі, урок практыкі, урок самаправеркі і заліковы ўрок. На першых трох адзнакі не ставяцца. Вучні працуюць на канчатковы вынік — заліковую пісьмовую работу. Пры правільнай арганізацыі навучання большасць вучняў можа поўнасцю засвоіць неабходныя веды, — адзначае Наталля Сімаковіч.

На занятках Наталля Віктараўна таксама шырока прымяняе інтэрактыўныя метады і інфармацыйныя тэхналогіі, бо яны, па меркаванні настаўніцы, дазваляюць падтрымліваць і развіваць цікавасць вучняў да прадмета, стымулююць дзяцей на самастойную работу.

Адметна, што са сваімі навучэнцамі Наталля Сімаковіч сустракаецца не толькі на ўроках, а і ў пазаўрочны час. У ходзе такіх сустрэч педагог імкнецца, выкарыстоўваючы розныя падыходы, узбагачаць слоўнікавы запас вучняў, абуджаць у іх цікавасць і любоў да Радзімы, беларускай кнігі, роднай мовы, культуры Беларусі. Разам з дзецьмі яны праглядаюць фільмы, праводзяць разнастайныя акцыі, прэзентацыі, конкурсы, выставы, удзельнічаюць у арганізацыі школьнай
“Літаратурнай гасцёўні”.

Асабліва дбайна ў сваёй педагагічнай дзейнасці Наталля Віктараўна ставіцца да работы з адоранымі дзецьмі. Працуючы з імі ў індывідуальным парадку, педагог прыкладае ўсе намаганні, каб развіць іх творчыя здольнасці. Прычым робіць гэта не толькі на факультатывах і падтрымліваючых занятках, а і падчас звычайных урокаў, на якіх таленавітыя вучні выступаюць у ролі кансультантаў, настаўнікаў. Такі падыход апраўдвае сябе.

У Наталлі Сімаковіч атрымліваецца знаходзіць і раскрываць дзіцячыя таленты. Яе вучаніца Хрысціна Сілкіна была пераможцай Рэспубліканскага агляду-конкурсу творчых праектаў школьнікаў “Мая мова, мая культура…”. Навучэнцы Хрысціна Капшукова, Уладзіслава Адамовіч, Максім Міхалькоў і Хрысціян Краўцоў занялі першае месца ў абласным конкурсе электронных літаратурных газет. Андрэй Міхалёў атрымаў падзяку епіскапа Бабруйскага і Быхаўскага Серафіма за ўдзел у конкурсе сачыненняў “Вера ў сэрцы маім”, а Ганна Немагай стала ўладальніцай гран-пры Рэспубліканскага конкурсу творчых работ “Людзі і словы”. І падобныя дасягненні навучэнцы Наталлі Віктараўны дэманструюць амаль штогод. Гэтыя вучнёўскія поспехі настаўніца лічыць галоўным паказчыкам сваёй работы.

Ганна СІНЬКЕВІЧ.
Фота аўтара.

Пакінуць каментарый

Ваш электронны адрас не будзе апублікаваны. Абавязковыя палі пазначаны *