“Мяне натхняе праца”

Майстэрства цырульніка даўно перасягнула межы простай стрыжкі ці фарбавання валасоў. Сёння ў пашане спецыяліст, які валодае самымі перадавымі напрамкамі, здольны ператвараць сваю прафесію ў сапраўднае мастацтва. Тады ён ужо не проста цырульнік, ён — стыліст. Гэтую думку майстры і выкладчыкі спецдысцыплін Гомельскага каледжа бытавога абслугоўвання стараюцца данесці да кожнага навучэнца, які прыйшоў да іх спасцігаць азы цырульніцкай справы.
Віртуозна валодаць нажніцамі, ствараць цудоўныя вобразы і сапраўдыя шэдэўры з валасоў можна навучыцца. Неабходна толькі адно — жаданне. І тады жыццё можа несці вас па хвалях, падымаючы ўсё вышэй. Тыя, каму давялося вучыцца ў Марыны Аляксандраўны ДЗЕРАВЯНКА, добра ведаюць гэтую ісціну. Тым больш што яна сама з’яўляецца прыкладам таго, наколькі далёка ў прафесійным майстэрстве можа завесці чалавека жаданне.

Любоў да цырульніцкага майстэрства ў дзяўчыны з’явілася яшчэ ў школьныя гады, калі ў 10 класе яна пачала вывучаць асновы цырульніцкай справы ў вучэбна-вытворчым камбінаце. Год навучання ўжо даў пэўныя веды, якія дзесяцікласнікі павінны былі замацаваць на практыцы.
— Менавіта тады, у час практыкі, я адчула ўсю прывабнасць прафесіі цырульніка, бо тэорыя ніякіх асаблівых пачуццяў не выклікала, — прызнаецца субяседніца. — Вучылася, таму што неабходна было разам з атэстатам аб заканчэнні сярэдняй школы атрымаць рабочую прафесію. Такі быў парадак у той час. А калі давялося апынуцца на рабочым месцы, дакрануцца да кожнага кліента, зразумець, што ты маеш яго давер (ён прыйшоў да цябе, каб ты зрабіў яго прыгожым), усё гэта дазволіла па-іншаму паглядзець на справу.У 11 класе Марына ўжо цвёрда ведала, што яна будзе цырульнікам, нават не разглядала нічога іншага.
Школьныя экзамены прайшлі, адгрымеў выпускны баль, і, прыклаўшы да атэстата ўсе неабходныя дакументы, дзяўчына накіравалася ў каледж бытавога абслугоўвання, які ў той час яшчэ меў статус вучылішча. Зараз яна ўспамінае, што не адчувала ніякіх цяжкасцей, паўтара года вучобы даліся ёй лёгка, хацелася даведвацца больш і больш, хацелася тварыць. А натхняльнікам для будучага цырульніка была яе майстар Т.І.Усольцава.
Каледж Марына скончыла з дыпломам з адзнакай, а наперадзе яе чакала работа ў адной з цырульняў горада. Хапіла дзяўчыны толькі на паўгода, мабыць, спакой і аднастайнасць — не яе сябры, неяк засумавала яна ў сваёй цырульні. Да таго ж ніяк не пакідала адчуванне таго, што быццам нешта не зрабіла, не давяла да канца. І тады непаседлівая выпускніца каледжа ўспомніла, што, маючы дыплом з адзнакай, яна можа працягнуць вучобу ў Віцебскім індустрыяльна-педагагічным каледжы. Зноў сабрала дакументы і падалася на поўнач краіны атрымліваць спецыяльнасць тэхнолага. Яшчэ тры гады вучобы, новыя веды, новыя ідэі — і яшчэ адзін дыплом у руках. Час заканчэння каледжа і пачатак новай працоўнай дзейнасці, як успамінае сёння мая субяседніца, — гэта час, калі яна аказалася на ростанях. “Я чакала якіх-небудзь прапаноў адносна месца работы, на той час мяне, як здаецца цяпер, зацікавіла б першае, што прапанавалі”, — дзеліцца Марына Аляксандраўна.
Не вядома, як магло б скласціся прафесійнае жыццё нашай гераіні, калі б у гэты момант ёй не патэлефанавалі з яе роднага гомельскага вучылішча і не запрасілі паспрабаваць сябе ў ролі майстра. Так Марына Дзеравянка вярнулася ў родныя сцены, дзе пачаўся новы віток творчай дзейнасці. А праз год, у 2005 годзе, адміністрацыя каледжа прапанавала былой выпускніцы асвойваць прафесію выкладчыка спецдысцыпліны. Марына згадзілася. Гэта быў рашаючы момант як для выкладчыцы дысцыпліны “Цырульніцкае майстэрства і дэкаратыўная касметыка”, так і для каледжа.
Цырульнік — прафесія творчая. Каб выхаваць добрага майстра, неабходна творча падыходзіць да заняткаў, будаваць іх на практычнай аснове. Не менш важна ўмець зацікавіць навучэнцаў: знайсці для іх нешта захапляльнае, нязвыклае, даць ім магчымасць развіваць і рэалізоўваць свой творчы патэнцыял. І ўсё гэта Марыне Аляксандраўне ўдаецца рабіць на дзіва лёгка.
— Яна наша зорачка, — гаворыць метадыст каледжа Валянціна Еўдасёва. — Заняткі Марына Аляксандраўна праводзіць на высокім узроўні, будуючы работу па прынцыпе “ад прафесіяналізму да творчасці”.
Майстэрства выкладчыцы і яе вучаніц пацверджана мноствам дыпломаў на конкурсах рознага ўзроўню. Штогод дзяўчынкі, якіх рыхтуе Марына Дзеравянка, прывозяць перамогу з міжнароднага конкурсу па цырульніцкім мастацтве “Неўскія берагі”, які праходзіць у Санкт-Пецярбургу. У мінулым годзе ў рэспубліканскім адборы конкурсу прафесійнага майстэрства WorldSkills навучэнка каледжа Дар’я Лазарчук заняла 1-е і 3-е месцы ў розных катэгорыях і па выніках конкурсу сярод 11 канкурсантак выйшла на 3-е прызавое месца.
— Ці шмат таленавітых дзяўчат прыходзяць у каледж, каб набыць прафесію цырульніка? — пытаюся ў сваёй субяседніцы.
— Таленавітых шмат, — чую ў адказ, — а вось такіх, якія па-сапраўднаму жывуць гэтым, якія ўспрымаюць цырульніцтва як высокую навуку, як мастацтва, — адзінкі.
— І яны застаюцца ў вашай памяці…
— Безумоўна. Больш за тое, у выкладчыцкім сэнсе яны адкрываюць нешта новае для мяне.
Адным з такіх адкрыццяў для Марыны Аляксандраўны стала нядаўняя выпускніца Настасся Зорына. Вельмі сціплая дзяўчынка, няўпэўненая ў сабе, але таленавітая. “Неяк угаварыла яе паехаць на міжнародны конкурс, — расказвае выкладчыца. — Згадзілася, грошы на паездку аддала. І раптам усхвалявалася, занепакоілася, вырашыла не прымаць удзел у конкурсе. Толькі грошай ёй вярнуць ужо не змаглі, і, пашкадаваўшы трат, Насця паехала. Вярнулася з сур’ёзнага конкурсу сціплая дзяўчынка пераможцай і нібы перарадзілася: набыла ўпэўненасць, веру ў сябе. Цяпер я сваім вучаніцам расказваю гэты выпадак як прытчу — вельмі добры і дзейсны псіхалагічны момант”.
Марына Аляксандраўна вучыць сваіх падапечных ніколі не спыняцца, не замыкацца на манатоннай рабоце, не прывязвацца да крэсла, а тварыць, эксперыментаваць, займацца самаадукацыяй. Сама яна таксама бесперапынна вучыцца, каб паспяваць за часам і быць цікавай для вучняў. А натхняе на гэта сама выкладчыцкая праца, якая, як кажа Марына Аляксандраўна, не ставіць жорсткіх рамак і дае вялікі прастор для творчасці.

Наталля ЛУТЧАНКА.
Фота аўтара.