Віталь КАРПАНАЎ: “Я не музыкант і не спявак. Я артыст!”

У кожнага з нас ёсць Настаўнікі — людзі, дзякуючы якім мы атрымалі каштоўны жыццёвы вопыт і чые парады мы слухалі. І калі гэтае зерне трапляе ў глебу працавітасці і стараннасці, атрымліваецца паспяховы чалавек. Пра свой шлях да поспеху ў сённяшнім выпуску праекта “Мая школа” расказвае прадстаўнік маладога пакалення эстрадных артыстаў, лідар групы “Дразды”, тэлевядучы, шоўмен Віталь КАРПАНАЎ.

— Віталь, раскажы, калі ласка, якога ты роду-племені і адкуль? Дзе пачынаў вучыцца?
— Я родам з Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Пасля бацькі пераехалі ў вёску Сівіцу Валожынскага раёна. У 1-шы клас я пайшоў у звычайную сельскую школу. У класе было ўсяго чатыры вучні: выдатнік, два троечнікі і я — якраз пасярэдзіне. Дарэчы, я ўсё жыццё так і заставаўся на залатой сярэдзіне. У 3-м класе пайшоў у музычную школу ў Івянцы, што за 6 кіламетраў ад нашай вёскі. Маці працавала на пошце, і часта мяне да школы падвозіла паштовая машына, а вось назад я ўжо вяртаўся сам. Калі шанцавала, хто-небудзь з добрых людзей падвозіў, а часам даводзілася ісці пехатой.
У 5-м класе бацькі вырашылі аддаць мяне ў іншую школу, бо лічылі, што школа ў гарадскім пасёлку дасць больш ведаў, чым сельская. Так я апынуўся ў Івянецкай школе. У маім класе было аж 27 чалавек. Для мяне гэта быў шок! Я плакаў і нейкі час не мог асвоіцца. Але, на шчасце, у тым самым класе вучыўся мой сябар. Я адразу сеў з ім за адну парту. З нашай вёскі многія вучыліся ў гэтай школе. Раніцай мы дабіраліся да школы на рэйсавым аўтобусе, а пасля ўрокаў усіх забіраў спецыяльна выдзелены калгасны аўтобус. З-за таго, што я вучыўся яшчэ і ў музычнай школе, пасля заняткаў чакаў апошняга аўтобуса або зноў-такі ішоў дадому пехатой — адлегласць была невялікая, кіламетраў шэсць, але ісці трэба было праз лес.

— Ці існуе зараз твая першая школа, ці бываеш там?
— Тады яна размяшчалася ў пасляваенным драўляным будынку з пячным ацяпленнем, які з цягам часу прыйшоў у заняпад. Той будынак разабралі, а школа існуе ў новым двухпавярховым будынку, але ў ёй зноў няма каму вучыцца — у кожным класе адзін-два чалавекі.

— Першая настаўніца заўсёды западае ў душу. Чым яна запомнілася табе?
— У пачатковай школе мяне вучыла Часлава Уладзіміраўна, вельмі добры і справядлівы чалавек. Яна вяла ў нас усё: ад матэматыкі да малявання і фізкультуры. Размаўляла на беларускай мове. Умела і пахваліць, і пакараць, калі была на гэта прычына. Калі нехта з вучняў нешта рабіў не так, пісаў з памылкай ці няправільна рашаў прыклады, яна магла ўзяць за чуб і крыху пацягаць. (Смяецца.) З сённяшняга пункту погляду гэта выглядае непедагагічна, але мы на яе не крыўдзіліся, бо з намі, гарэзамі, ёй, ужо пажылому чалавеку, інакш справіцца не было як. Але ж гісторыя ведала і больш жорсткае выхаванне. (Смяецца.)

— А сваіх няздатных вучняў, калі сам выкладаў у музычнай школе, не хацелася часам за чуб схапіць?
— Прайшлі тыя часы, ды і мяне ў кансерваторыі вучылі методыкам выкладання, а ў разумных кніжках такога нідзе няма. Калі гаварыць пра выхаванне ў школе, то я лічу, што настаўнікі пачатковых класаў больш бяруць усё ж не ад інстытутаў і ўніверсітэтаў, а ад жыцця. І менавіта жыццю вучаць сваіх выхаванцаў.

— Чаму цябе навучыла першая настаўніца?
— Часлава Уладзіміраўна навучыла стараннасці і працавітасці. Я пісаў з памылкамі. Бывала, яна задавала перапісаць нейкі абзац ледзь не сто разоў, каб я навучыўся і запомніў. Але ў маім выпадку колькасць у якасць не пераходзіла. (Смяецца.) Працавітасць выпрацоўвалася, а пісьменнасць — не. Але, дзякуючы ёй, я зразумеў, што, каб чагосьці дабіцца, трэба многа працаваць.

— Ці былі ў школе прадметы, які не даваліся?
— Я вельмі дрэнна чытаў, нават у старшых класах, таму, відаць, і не любіў чытаць. Але, калі мне ўдавалася што-небудзь асіліць, усё вельмі добра засвойваў і пераказваў найвыдатнейшым чынам.
Беларуская мова давалася крыху лягчэй, а вось з рускай увогуле была бяда: “о” і “а” пастаянна блыталіся, я падбіраў праверачныя словы, але правяраў няправільна… Я і цяпер пішу з памылкамі, і сябры ў інтэрнэце па маім правапісе мяне вылічваюць на “раз-два”.
Цяжкасці былі з матэматыкай, аднак я выцягнуў яе на “чацвёрку”. Але не таму, што я яе ведаў. У 5—6 класах былі адны “двойкі” і “тройкі”, а ў 7-м класе я знайшоў выйсце. Я сеў за адну парту з хлопцам, які рашаў усё правільна і вельмі хутка. Спачатку прасіў, каб ён мне дапамагаў, а потым зрабіў прасцей: проста на кантрольнай спісваў у яго падчыстую чатыры заданні з пяці і атрымліваў сваю чацвёрку. Нас у класе было многа, і наша вельмі строгая настаўніца матэматыкі Ядвіга Адольфаўна не заўважала (ці, можа, проста рабіла выгляд, што не заўважае), што ў нас з сябрам выкананы адзін і той жа варыянт.

— А як жа з выхадамі да дошкі?
— Вось тут я “паліўся”, але ўдавалася запэўніць настаўніцу, што я саромеюся і каля дошкі ў мяне адказваць не атрымліваецца. А на кантрольнай я выпраўляў адзнаку.

— Можа, нагнаць праграму было б прасцей?
— Не думаю. У матэматыцы я згубіўся ўжо даўно. Я проста яе не зразумеў. Спачатку нейкія спробы давучыць былі, але я кінуў гэтую дурную справу і змірыўся з тым, што матэматыка — не мая навука.

— А музыка калі зачапіла?
— Гэта адбылося яшчэ ў 1-м класе. Тата ездзіў на заробкі ў Польшчу (па тым часе многія едзілі туды сёе-тое прадаваць) і прывёз мне двухкасетны магнітафон і дзве касеты: “Ласкавага мая” і Софіі Ратару. Софію Ратару я, скажу шчыра, тады не зразумеў, а вось “Ласкавы май” лёг на душу. Ну не трапілі да мяне ў юнацтве “Пінк флойд”, і таму прабелы ў фірменнай музыцы мне прыйшлося наганяць потым. У мае рукі трапіў Юра Шатуноў з “Белымі ружамі”, і я зразумеў, што гэта масавая культура, ён збірае стадыёны. І я хацеў так.
Я хацеў спяваць і іграць на гітары, але ў музычнай школе гэты інструмент не выкладалі. Затое я трапіў у клас балалайкі да цудоўнага педагога Казіміра Аляксандравіча Бібіка. Менавіта дзякуючы яму я навучыўся адказна адносіцца да заняткаў па музыцы, ён адкрыў мне шлях у свет музыкі і творчасці, рыхтаваў мяне да паступлення ў музычнае вучылішча. І менавіта ён калісьці, прымаючы да сябе ў клас, сказаў: “Навучышся іграць на балалайцы — навучышся і на гітары”.

— Дык ці навучыўся іграць на гітары? Якімі яшчэ інструментамі валодаеш?
— Авалодаў у неабходным для мяне аб’ёме. Я зараз пішу песні пад гітару, майго валодання гітарай для гэтага дастаткова. Калі вучыўся ў музычным вучылішчы, паралельна былі заняткі па фартэпіяна, але яны сапраўды былі для мяне “паралельнымі”. (Смяецца.) А балалайка ў прынцыпе стала прафесіяй. Кансерваторыю я скончыў менавіта па класе балалайкі, хаця… Лічу, што прафесія — гэта тое, чым ты зарабляеш, а я зараз зарабляю ужо не балалайкай, а тэлебачаннем і музыкай. Але я не музыкант і не спявак. Я артыст!
У мяне ёсць хлопцы, якія добра іграюць і разбіраюцца ў музыцы. А я прыношу ў групу ідэі, накіды песень, на якія хлопцы потым робяць цікавыя аранжыроўкі. Я прафесійны артыст.

— Ці быў час у школе пагарэзнічаць? Да дырэктара выклікалі?
— Ой, многа было ўсякага, але ўсё былі нейкія дробязі. На самай справе да дырэктара не было за што выклікаць — я быў даволі паслухмяным і старанным. Канечне, і зрываліся мы з сябрамі таксама.
Памятаю, як толькі з’явіліся петарды, мы вырашылі іх выпрабаваць у школьнай прыбіральні. Нехта параіў кінуць петарды ва ўнітаз. Унітаз — на асколкі, нашых бацькоў — у школу. Было весела, але гэта папахвала крыміналам. Пасля такіх учынкаў разумееш, што так рабіць нельга.

— Як лічыш, вучыцца лепш на чужых памылках ці самому прайсці праз такія выпрабаванні?
— Безумоўна, лепш вучыцца на чужых, каб не было канфліктаў з бацькамі і, не дай бог, крымінальнага працягу такіх свавольстваў. Усё добра, калі добра заканчваецца. Навошта ўсё даводзіць да непапраўнай сітуацыі…

— Ці сустракаешся зараз са школьнымі сябрамі?
— Апошні раз бачыўся з імі на 10-годдзе выпуску. Нядаўна клас збіраўся на пятнаццатую гадавіну, але я з прычыны занятасці туды не трапіў. Буду чакаць 20-годдзя. А ў звычайным жыцці перасякацца не атрымліваецца. Бывае, перапісваемся ў сацыяльных сетках. Адразу пасля школы сувязі падтрымлівалі больш, а цяпер ва ўсіх работа, сем’і, дзеці. Можа, калі дзеці павырастаюць, зносіны зноў стануць больш цеснымі.

— Кожны этап жыцця дае пэўны вынік. Пачатковая школа навучыла працавітасці, а чаму навучылі астатнія школьныя гады?
— З 5-га па 8—9 клас я вучыўся нехаця, а потым, бліжэй да заканчэння школы, у 9-м класе адчуў ахвоту вучыцца, стаў атрымліваць кайф ад вучэння. Але многае было ўпушчана. Як бы я ні хацеў вучыць тую ж матэматыку, я ўжо не мог з ёй справіцца. Відаць, з’явілася нейкае дарослае адчуванне таго, што дзяцінства хутка скончыцца, пачнецца дарослае жыццё. Я глядзеў на старэйшых сяброў, якія не паступалі, у якіх разбураліся планы, і мне станавілася жахліва — стаў адчуваць адказнасць за сваё ўласнае жыццё.
І таму, разумеючы, што да школьных прадметаў у мяне вялікай здольнасці няма, трэба “рваць струны” — па вялікім рахунку іншай дарогі ў мяне не было. У выніку я паступіў у музычнае вучылішча.
Паступіў туды не з першага разу. Падаў дакументы ў Маладзечанскае музычнае вучылішча, але на ўступных экзаменах дыктоўку напісаў на “двойку”. Прыйшлося ісці ў каледж мастацтваў. Не ведаю, як я напісаў дыктоўку там, але паставілі мне “чацвёрку” і прынялі адразу на другі курс (бо паступаў я пасля 11 класаў). Я хацеў сур’ёзна займацца музыкай, і праз паўгода мне надакучыла там вучыцца. Тагачаснае культасветвучылішча не ішло ні ў якое параўнанне з музычным. У мяне неяк атрымалася перавесціся ў жаданае музычнае вучылішча па класе балалайкі таксама на другі курс (атрымалася, што я “сэканоміў” адзін год).
Узровень маёй музычнай адукацыі пасля сельскай музычнай школы не супадаў з агульным узроўнем у вучылішчы, і мне прыйшлося прыкласці вельмі вялікія намаганні, каб дацягнуцца. Два з паловай катаржныя гады я жыў у стане пастаяннага стрэсу: спецыяльнасць, сальфеджыа, іншыя музычныя дысцыпліны… — увесь час трэба было даганяць і даказваць. Да гэтага часу я не люблю Маладзечна, бо гэты горад звязаны ў мяне з пустэльніцтвам. Інтэрнат і вучылішча звязаны паміж сабой падземным пераходам, і бывала, што я па некалькі тыдняў нават не выходзіў на вуліцу: інтэрнат — заняткі — інтэрнат… Нават за прадуктамі ў магазін не хадзіў — прасіў сяброў.
Скончыўшы музычнае вучылішча з чырвоным дыпломам (скажу шчыра, з нацяжкай выдатна здаўшы спецыяльнасць), я фактычна без экзаменаў паступіў у кансерваторыю. (Смяецца.)
З’яўляючыся студэнтам 1 курса акадэміі музыкі я зразумеў, што я не музыкант і не змагу перамагаць на конкурсах, што гэта не для мяне — я артыст. Але ў мяне быў інтэрнат, я вучыўся і атрымліваў спецыяльнасць (не падумайце, я пасля кансерваторыі, як і павінна было быць, таксама выкладаў спецыяльны інструмент у музычнай школе!), і — самае галоўнае! — у мяне было вольнае наведванне. Я не быў ланцугом прывязаны да заняткаў: вывучыў — сыграў — здаў, вывучыў — сыграў — здаў… Ура! У мяне быў час будаваць кар’еру артыста. І так у мяне ішлі побач балалайка і спевы.

— А спяваць калі пачаў?
— Спяваў я са школы. Ніякіх заняткаў па вакале не наведваў. Шчыра скажу: спрабаваў, але мне, каб не пакрыўдзіць і не казаць пра прафнепрыдатнасць, параілі: “Спявай так, як спяваеш, у цябе і так прыкольна атрымліваецца”. Калі вучыўся ў Маладзечне, з сябрамі ў нейкім падвале мы на дыктафон запісалі нашу першую касету. Пра якую якасць запісу можна было гаварыць! (Смяецца.) Музыку была чуваць дрэнна, только голас “тырчаў” — і гэта было жахліва.
Мне было 17 гадоў, я першы раз пачуў свой голас у запісе і зразумеў: я вельмі дрэнна спяваю, я рэальна вельмі дрэнна спяваю! (Смяецца.) Але мне хацелася спяваць. Я вырашыў кампенсаваць гэта клёвымі тэкстамі. Пачаў многа працаваць у гэтым напрамку (тут варта ўспомніць першую настаўніцу і выхаваную ёй стараннасць), і голас сам набраў пэўную культуру: за гады работы знайшлася свая манера, свой тэмбр. Зараз у маёй рабоце галоўнае — тэксты, падача, харызма.

— Што дало сямейнае выхаванне?
— Мой бацька Уладзімір Якаўлевіч быў старшынёй (а потым намеснікам старшыні) калгаса. Амаль увесь час знаходзіўся ў камандзіроўках, і я яго амаль не бачыў. Маці Валянціна Паўлаўна працавала на пошце. Акрамя таго, у нас была велізарная гаспадарка: дзве каровы, шэсць парсюкоў, куры і качкі. Выхаванне было больш гаспадарчым: я і мой старэйшы брат Руслан дапамагалі бацькам па гаспадарцы як маглі.
Выхаванне асобы мне даў мой духоўнік айцец Віктар Перагудаў, настаяцель Івянецкай царквы прападобнай Ефрасінні Полацкай. Пачалося гэта з таго, што, калі я з маці хадзіў у царкву, мне падабалася, як спяваў царкоўны хор. Так я трапіў у наш прыход у якасці служкі ў алтары. Менавіта там пачалося выхаванне. Выхаванне мяне як чалавека, прывіццё духоўнай культуры. Службы, нядзельная школа, заняткі ў царкоўным хоры, гутаркі пра добрае і дрэннае — гэта і было маё выхаванне. На маіх вачах і пры маім удзеле будавалася сённяшняя Івянецкая царква. Менавіта тады я зразумеў, што такое праца: можна проста працаваць, а можна рабіць сваю работу для таго, каб усім вакол было лепш. Менавіта тады я захацеў вучыцца, каб жыць годна.

— Ці часта наведваеш бацькоў? Да вытокаў цягне?
— Канечне, хацелася б прыязджаць часцей, але не заўсёды атрымліваецца. Зусім нядаўна да іх заязджаў. Зараз з гаспадаркі ў бацькоў засталіся толькі куры — узрост як-ніяк, ды і мы з братам не дазваляем.
Кожную вясну проста цягне да зямлі. Вельмі люблю касіць, пасадзіў вялікі сад — 15 яблынь і груш (ужо елі першыя яблыкі). Рассаджваю вішні. З лесу прывожу ядловец і высаджваю на бацькоўскай сядзібе.

— Ці праявіліся ў твайго сына нейкія спадчынныя рысы характару?
— Кожнаму з бацькоў здаецца, што яго дзіця здольнае да ўсяго. Тым больш у яго ўзросце (а Рыгору яшчэ двух гадоў няма) цяжка пра нешта гаварыць. Але што ў яго праявілася ўжо, дык гэта любоў да тэхнікі. Я заядлы матацыкліст. У мяне ёсць матацыкл і тут, у Мінску, і ў вёсцы, у бацькоў.
Калі сыну быў год, ён ужо “гудзеў”. І калі катаў яго ў калясцы старэнькага матацыкла “Урал”, ён ужо крычаў: “Ці-ці, дррррр!” (“Матацыкл, паехалі!”). Дзякуючы гэтаму, ён у год навучыўся вымаўляць “р”. Часам ён бярэ маю рабоча-паходную гітару, брынькае па струнах або ў мікрафон пад караоке спявае.

— Твой брат нейкім чынам звязаны з мастацтвам?
— Ён выбраў іншы напрамак, пайшоў больш па бацькоўскім шляху: Руслан працуе малодшым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце абароны раслін (бацька па адукацыі — аграном), паралельна мае свой невялікі бізнес, звязаны з тэхнікай.

— Каго з калег па цэху можаш назваць сваім настаўнікам? Хто з прадстаўнікоў телевізійнага і артыстычнага асяроддзя паўплываў на твае прафесійныя поспехі?
— У мяне былі праблемы з дыкцыяй, з мовай, якія трэба было вырашаць, але, каб стаць папулярным, трэба было “свяціцца” на тэлебачанні, а каб пастаянна быць на экране, трэба быць вядучым. Я праходзіў (дакладней, не праходзіў) шмат кастынгаў, але ў нейкі момант у мяне паверыў Сяргей Кухто, які ў той час займаў кіраўнічую пасаду на тэлеканале “Лад”. “Вось такі чалавек нам патрэбен! — сказаў ён пра мяне пасля чарговага кастынгу. — Просты, з народа, з харызмай, якому будуць верыць тэлегледачы”. Так я трапіў у праграму “Экспедыцыя”. Пасля першых перадач ён паказваў на мае памылкі і параіў, як зрабіць, каб было лепш. А аднойчы ён сказаў: “Ты такі самы, як быў калісьці я ў маладосці: шамкаеш, нічога не зразумела, але крута, весела, эмацыянальна і трымае”. І так ён вёў мяне па прыступках прафесіі.
У музыцы такім чалавекам быў прадзюсар Вячаслаў Гулевіч, які даў штуршок, паверыўшы ў нас і нашы песні. Менавіта ён завёз нас першы раз на тэлебачанне, вазіў на першы наш сур’ёзны конкурс “Пяць зорак” у Расію. Ён дапамог нам вызначыцца ў творчасці і падказаў, што трэба рынку, бо можна пісаць песні, але яны будуць непатрэбныя. На “абкатку” ён паставіў нас іграць у нейкім рэстаране, а потым, калі мы скончылі, спытаў: “Людзі танцавалі пад вашы песні?” — “Не, толькі пад адну.” — “Вось такія песні і пішыце, калі есці хочаце”.

— Ці дапамагаеш сам музыкантам-пачаткоўцам?
— Я не “заціскаю” кантакты, і нават сам магу пазваніць патрэбным людзям, калі бачу, што чалавек талковы і з яго можна нешта добрае атрымацца. Я не разумею тых, хто не дапамагае моладзі, маўляў, навошта гадаваць для сябе канкурэнтаў.
Зараз з групай “Дразды” працуе таленавітая вакалістка Аляксандра Сцяпанава, якая можа сама быць творчай адзінкай. Хочацца за кошт нашага брэнда даць ёй магчымасць паказаць сябе, няхай і ў сольным праекце.

— У гэтым годзе ты ўваходзіў у склад прафесійнага журы конкурсу “Еўрабачанне”. Ці спадабалася?
— Гэта было вельмі цікава. Мяне запрашалі ў журы яшчэ ў мінулым годзе, але я быў заняты на канцэртах, таму прыйшлося адмовіцца. У журы ў гэтым годзе з маіх калег таксама былі Іскуі Абалян і Аляксей Грос. Панавала вельмі станоўчая атмасфера, ніякага націску не было. Захацелася мне выканаўцу з Аўстраліі паставіць на пятае месца, я і паставіў. Адчуваў, што Швецыя выступіла клёва, так і адзначыў — там быў менавіта артыст. Да таго ж я ледзь не вырас у Швецыі.
Вельмі спадабалася тое, што мы галасуем на дзень раней і бачым усіх канкурсантаў да таго, як іх паказваюць падчас самога фінальнага выступлення.
У чым адрозненне еўрапейскіх артыстаў і нашых, айчынных? Яны ўсміхаюцца, атрымліваюць кайф ад выступлення і дораць станоўчыя эмоцыі гледачам. А нашых артыстаў усё ж, відаць, цісне адказнасць. І выканаўцы добрыя, і песня таксама, але не могуць яны расслабіцца, драйва няма.

— А калі б давялося прадстаўляць краіну на гэтым конкурсе?
— Я часам стаўлю сябе на гэтае месца. Раз на раз не прыходзіцца. На любым канцэрце можна парваць зал, а можна і абняславіцца. Што было б там — нават спрагназаваць цяжка. Каб нарадзілася добрая песня і я ў яе сам паверыў, думаю, паспрабаваў бы свае сілы на сцэне “Еўрабачання”. Усё залежыць ад артыста!

— Віталь, ці можна крыху падрабязней пра шведскі этап жыцця?
— У дзяцінстве я вельмі часта бываў у Швецыі, іграў там, крыху ведаю шведскую мову, у мяне там ёсць сябры.
Калі я наведваў нядзельную школу пры царкве, у нас былі аздараўленча-забаўляльныя паездкі. Шведы запрашалі да сябе, і мы гасцявалі там. Калі вучыўся на 1-м курсе кансерваторыі, ездзіў туды выхавальнікам, наглядаў за нашымі дзецьмі. У сваім асяроддзі я іграў на гітары і спяваў. На адным з барбекю-паці да мяне падышла адна шведская пара ў сталым узросце (як потым аказалася, яны былі музыкантамі) і прапанавала сябраваць. Мы сталі перапісвацца. Праз год яны запрасілі мяне да сябе. Прыехаўшы ў Швецыю (ехаў я з балалайкай і гітарай), быў крыху разгублены — у мяне быў распісаны шчыльны гастрольны графік: цэрквы, дамы састарэлых, рэстараны… Мой “дзядуля” іграў на бас-гітары (раней уваходзіў у склад папулярнай шведскай групы — да гэтага часу ў Швецыі прадаюцца альбомы гэтай групы), а я — на балалайцы і гітары. З цягам часу ў нас быў ужо вялікі рэпертуар. Першую тысячу долараў я прывёз менавіта з гэтых гастролей. І два чамаданы адзення з модных магазінаў. У інтэрнат я прыехаў у белых шкарпэтках (да гэтага часу ў мяне іх ніколі не было!) — у мяне іх было 100 пар! Потым гадоў пяць два разы на год я ездзіў у Швецыю, і там мяне ўжо нядрэнна ведалі.
На жаль, “бабуля” два гады назад памерла, а менавіта яна была нашым прамоўтарам. Менавіта яна займалася ўсім — “Рашэн бой”, “Калінка-малінка”, “Во поле берёза” і г.д. Мы, музыканты, умеем іграць, але нам патрэбен прадзюсар, які пра ўсё дамаўляецца і ўсім кіруе.
Менавіта тады я зразумеў, што музыкай можна зарабляць добрыя грошы. Ведаючы сітуацыюі і ўзровень заробкаў, напрыклад, у філармоніі ці аркестры, я зразумеў, што нешта трэба рабіць, каб быць запатрабаваным на рынку. Мастак павінен быць галодным нядоўга.

— Але ж, відаць, не заўсёды гладка праходзіць канцэртная дзейнасць. Бывае ж і час зацішша…
— Тады мы закрываемся ў студыі, пішам песні і праядаем нашы запасы. Песні — гэта наш стратэгічны залаты запас, і ён павінен заўсёды быць.

— Калі б не склалася артыстычная кар’ера, кім бы ты мог стаць?
— Каб не было такога прагрэсу і поспеху ў маёй сённяшняй дзейнасці, я, магчыма, мог бы стаць свяшчэннікам. Тым больш што адзін з маіх сяброў, з якім у дзяцінстве мы служылі ў царкве, стаў свяшчэннікам.

IMG_4336(Сайт)— У цябе наперадзе амаль усё жыццё. Што яшчэ хацеў бы зрабіць?
— На жаль, час вельмі хуткі, а калі бачыш, як растуць дзеці, разумееш, што наша жыццё — гэта толькі імгненні.
Раней я, рамантуючы матацыкл, разумеў, што, калі ёсць нейкая праблема, я яе хутка вырашу. Зараз інакш. У мяне ёсць матацыклы “Іж-Планета 5” (калісьці яго далі бацьку па рабоце, але ён адпрацаваў рэсурс і быў спісаны). Калі ў мяне была магчымасць, я купіў для яго ўсе запчасткі, але яны так і ляжаць. (Смяецца.) Купляючы запчасткі, думаў: “Вось зараз прыеду і ўсё хутка зраблю”. А зараз разумею, што, відаць, рамантаваць яго будзе ўжо мой сын.
Чаго б хацелася? Паспець больш усяго. Паспець ажыццявіць задуманае, паспець напісаць клёвыя песні, паспець іх запісаць і зрабіць так, каб яны сталі папулярнымі і любімымі. Чаму менавіта так? Паміж напісаннем песні і яе запісам можа прайсці не адзін год. Яшчэ ў школе я напісаў песню “Каханая дзяўчына”. Гэта быў хіт нашага класа, які мы пад гітару спявалі ўсюды. Я разумеў, што гэта хіт, але толькі ў мінулым годзе мы запісалі песню з музыкантамі. Прыносіў гэтую песню ў кожны свой калектыў (у мяне было многа груп), але проста не ішло. А ў мінулым годзе сабраўся новы склад музыкантаў, якім песня была даспадобы. Зараз мы выконваем гэтую песню на ўсіх канцэртах, і яна падабаецца гледачам.
Хочацца зрабіць больш для сябе, для сям’і, для краіны, для людзей. У мяне ёсць такая рыса: калі мне добра, то я хачу гэтым падзяліцца з усімі. Калі я ўсміхаюся, мне хочацца, каб усе вакол мяне таксама ўсміхаліся.

— Наша інтэрв’ю выходзіць у дзень, калі па ўсёй Беларусі празвіняць апошнія званкі. Ці памятаеш свой апошні званок?
— Шчыра, не памятаю, але добра памятаю, як на выпускным вечары цалаваўся з аднакласніцай і яна захацела працягу. (Смяецца.) Але я як высокамаральны чалавек ёй адмовіў. А потым перапоўнены эмоцыямі і ўзарванай галавой вяртаўся дадому.

— Чаго б ты пажадаў сёлетнім выпускнікам?
— Чаму толькі сёлетнім? Хочацца пажадаць кожнаму, каб ён пасля школы знайшоў сябе. Ёсць небяспека разгубіцца пры няўдачы, але галоўнае — ісці далей, шукаць і знаходзіць. І ні ў якім выпадку не апускаць рукі. На жаль, нават самых паспяховых першыя няўдачы могуць выбіць з каляіны — калі аднакласнік, які падаваў надзеі, так не да чаго і не прыйшоў.
Кожны з тых, хто сёння заканчвае школу, павінен паставіць сабе мэту дайсці да пэўнага істотнага выніку, які б яго задаволіў. Каб кожны мог сказаць праз некаторы час: “Я задаволены сваё работай. Я патрэбен грамадству. Я раблю сваю работу так, як яе не можа выканаць ніхто іншы”.

— Вялікі дзякуй за размову, поспехаў і творчага развіцця!

Гутарыў Уладзімір ФАЛАЛЕЕЎ.
Фота з уласнага архіва Віталя КАРПАНАВА.