Сярэдняя школа № 2 Жлобіна — месца, дзе навучанне спалучаецца з захаваннем традыцый, якія аб’ядноўваюць пакаленні ў адну вялікую сям’ю. Паглядзець на школу праз прызму часу дапамог нумар “Настаўніцкай газеты” ад 1985 года.
На адным з фотаздымкаў паўстае былы дырэктар Уладзімір Рыгоравіч Бегуноў, чалавек, чыя энергія і мудрасць натхнялі школьнікаў на новыя вышыні. Па кампазіцыі кадра добра бачна, што размова паміж дырэктарам і журналістамі профільнага выдання вядзецца ў кабінеце фізікі. Звяртаецца ўвага на тое, што ва ўстанове актыўна абсталёўваліся кабінеты, майстэрні, спартыўная зала і быў створаны ўзорны кабінет фізікі.
Праз 40 гадоў цікава даведацца, чым сёння выдзяляецца школа — газета падарыла сапраўдны мост паміж мінулым і сучаснасцю — і якія добрыя традыцыі тут працягваюць.
…Заўважаю, што прышкольная тэрыторыя добраўпарадкавана. Намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце Наталля Бараноўская з цеплынёй расказала, як педагогі і навучэнцы разам вырасцілі яблыневы сад — зялёны сімвал клопату аб прыродзе, дзе кожнае дрэва мае імя. Прыярытэтным напрамкам у рабоце школы была і застаецца дзейнасць навучэнцаў па захаванні памяці аб вялікім подзвігу народа ў Вялікай Айчыннай вайне. У Год добраўпарадкавання тут устанавілі кветнік у форме зоркі, валанцёрскія атрады школьнікаў аказваюць пасільную дапамогу ветэранам Вялікай Айчыннай вайны і вязням, а таксама ветэранам педагагічнай працы.
Размова набыла яшчэ больш цікавы ракурс, калі Наталля Мікалаеўна расказала, што сама раней вучылася ў школе № 2 і марыла звязаць сваё жыццё з педагогікай. Дарэчы, адразу заўважыла, што яна расказвае пра школу не як пра чужы музей, а як пра асабістую старонку свайго дзяцінства, дзе кожны ўспамін становіцца ключом да сакральных таямніц, якія нібы адчыняюць дзверы ў свет дзіцячых мар і вечных каштоўнасцей.
— 30 гадоў школу ўзначальваў Уладзімір Рыгоравіч Бегуноў — чалавек, які стаў сапраўдным архітэктарам яе развіцця, — адзначае Наталля Мікалаеўна. — Быў узведзены новы будынак школы, і ў 1982 годзе ўстанова пераехала ў сучаснае памяшканне. Дарэчы, пачатковая школа разам з педагагічным калектывам размяшчаюцца ў асобным памяшканні, гэта дазваляе дзецям старшых класаў вучыцца ў адну змену — у спакойным рытме дня.
Уладзімір Рыгоравіч унёс вялікі ўклад у росквіт сістэмы адукацыі раёна і вобласці, за што неаднаразова быў узнагароджаны Ганаровай граматай Гомельскага аблвыканкама, граматай Міністэрства адукацыі і медалём “За працоўную доблесць”. З павагай успамінае былая вучаніца Уладзіміра Рыгоравіча Бегунова, якому ў наступным годзе споўніцца 80 гадоў:
— Для мяне ён запоўніўся не толькі выдатным кіраўніком, але і лепшым настаўнікам фізікі. Маім класным кіраўніком быў настаўнік рускай мовы і літаратуры Пётр Васільевіч Акімаў, які прывіў любоў да мілагучнага слова і да кнігі. А ў 10 класе ў нас фізіку стаў выкладаць Уладзімір Рыгоравіч. Я была алімпіядніцай па рускай мове, але ж у 11 класе пайшла на алімпіяду па фізіцы! Настолькі педагог змог натхніць мяне і матываваць! Спакойны, тактоўны, але патрабавальны. А яшчэ памятаю, як на нейкае свята ён прынёс на ўрок торт, усе дзеці былі прыемна здзіўлены, а той торт быў самы смачны.
Сёння ў школе вучыцца 455 вучняў і працуе 35 настаўнікаў. Тут створаны ўсе ўмовы для развіцця інтэлектуальных і творчых здольнасцей дзяцей. За гады ўстанова значна пераўтварылася — і не толькі ў плане эстэтыкі. Уведзены кабінет інфармацыйных тэхналогій, абсталяваны сучаснымі камп’ютарамі, інтэрактыўнай дошкай, мультымедыйным праектарам. У 2025-м зрабілі капітальны рамонт у кабінеце працоўнага навучання — патынкавалі і пафарбавалі столь і сцены, усталявалі новыя дзвярныя блокі, замянілі электрычную праводку, пасцялілі новую падлогу, замянілі трубы ацяплення, санітарна-тэхнічнае абсталяванне і мэблю, закупілі новыя швейныя машынкі. А нядаўна з’явіўся кабінет па ваенна-патрыятычным выхаванні. Дарэчы, тут адкрыты тры ваенна-патрыятычныя класы — сапраўдная кузня патрыятызму, дзе навучэнцы развіваюць пачуццё абавязку і павагі да Радзімы, дзе фарміруюцца характары і дух будучых абаронцаў. Першы такі клас з’явіўся ў школе яшчэ ў 2022 годзе, напярэдадні дзяржаўнага свята Дня народнага адзінства.
Асаблівую ўвагу ўдзяляюць падрыхтоўцы адораных і матываваных вучняў, якія дабіваюцца поспехаў у інтэлектуальных спаборніцтвах. Тут розум і старанне становяцца ключом да поспеху, дазваляючы навучэнцам дасягаць высокіх вынікаў. Школа з году ў год уносіць асаблівы ўклад у агульную скарбонку дасягненняў алімпіяднага руху раёна. Выпускнікі добра здаюць цэнтралізаваныя іспыты, ёсць уладальнікі 100-бальных сертыфікатаў. Юныя таленты таксама паспяхова выступаюць у алімпіядзе школьнікаў Саюзнай дзяржавы “Расія і Беларусь: гістарычная і духоўная еднасць”, дэманструючы моц духоўнай еднасці і гістарычнага багацця.
Раіса Віктараўна Жычка мае больш за 35 гадоў стажу ў прафесіі, з іх 11 гадоў узначальвае школу № 2. Яна падкрэслівае важнасць працы ў згуртаванай камандзе, дзе ўсе ўдзельнікі адукацыйнага працэсу адчуваюць адзінства ведаў і імкненняў:
— Прычым не толькі на ўроках ці ў фармаце нашых тэматычных сустрэч, але і ў пытаннях працягу традыцый. У нашай школе створаны ўсе ўмовы для развіцця інтэлектуальных і творчых здольнасцей дзяцей. Я ўпэўнена, што нашы выпускнікі стануць годнымі грамадзянамі Беларусі! А значыць, вектар выбраны правільна, — падсумавала Раіса Жычка.
***
Сярэдняя школа № 2 — найстарэйшая ў Жлобіне, заснавана ў 1929 годзе. Яна адзіная з гарадскіх школ, якая неаднаразова мяняла сваю назву на працягу існавання: з 1929 па 1941 год — чыгуначная школа № 19, з 1941 па 1961 год — чыгуначная школа № 9, а з 1961-га і па сёння — сярэдняя школа № 2. Будаўніцтва школы пачалося ў 1927 годзе, і па тых часах яна ўражвала веліччу: двухпавярховы цагляны будынак са светлымі прасторнымі класамі, спартыўнай залай і вучэбнымі майстэрнямі. Да вайны школа зрабіла 5 выпускаў. Але вайна перапыніла навучанне: на фронт пайшлі і настаўнікі, і вучні. Пасля вызвалення Жлобіна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у чэрвені 1944 года пачалося аднаўленне ўстановы. 1 верасня 1944-га вучняў прыняла чыгуначная школа — цяпер пад нумарам 9. У пачатковыя класы прыйшлі падлеткі — тыя, чыё навучанне спыніла вайна. У кожным класе было больш за 40 вучняў, сядзелі па трое за партай.
Першы поўны пасляваенны выпуск адбыўся ў 1954 годзе. У 1961-м з чыгуначнага ведамства школа была пераўтворана ў сярэднюю агульнаадукацыйную працоўную політэхнічную школу № 2. Сур’ёзным выпрабаваннем стала ўвядзенне ў 1974 годзе выкладання аўтасправы.
У 2005 годзе школу ўзначаліў Ігар Уладзіміравіч Волкаў. Па яго ініцыятыве школа пачала цесна супрацоўнічаць з Акадэміяй МУС Рэспублікі Беларусь, былі адкрыты юрыдычныя класы. З 2011-га школа супрацоўнічае з Беларускім дзяржаўным універсітэтам транспарту. З красавіка 2014 года дырэктарам школы з’яўляецца Раіса Віктараўна Жычка.
Алена КАСЬЯН-ПАЎЛЯНКОВА
Фота аўтара
