Выхавальніца ясляў-сада № 78 Гродна Таццяна Літвінчык будзе прадстаўляць свой рэгіён на VI Усебеларускім народным сходзе. Педагог з 36-гадовым стажам, выдатнік адукацыі, удастоеная медаля “За працоўныя заслугі”, Таццяна Аляксееўна любіць справу, якой прысвяціла жыццё, сваіх маленькіх выхаванцаў, і яны ёй адказваюць тым жа. Таццяна Аляксееўна паспяхова дзеліцца сваім вопытам і напрацоўкамі з калегамі не толькі з вобласці, але і з усёй краіны.
Гісторык па адукацыі, выпускніца факультэта гісторыі і грамадазнаўства Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, Таццяна Літвінчык спачатку працавала па спецыяльнасці, а ў 1987 годзе стала выхавальніцай дзіцячага сада. Думала, што часова, але аказалася, назаўсёды. У яслях-садзе № 78 яна працуе ўжо больш за 20 гадоў.
— Ніколі не пашкадавала, што выбрала шлях педагога дашкольнай адукацыі. Прайшло столькі гадоў, а я да гэтага часу з хваляваннем іду на работу, — прызналася Таццяна Аляксееўна. — Кожны дзень падносіць розныя сюрпрызы, бо дзеці настолькі розныя. Нават калі стамляешся, усё роўна ад іх атрымліваеш пазітыў і энергію. Яны настолькі адчуваюць мой настрой: калі сумую, абдымаюць, лашчаць, разумеюць, што мне патрэбна іх падтрымка. Як і ў хвіліны іх дзіцячых слёз я абдымаю і суцяшаю іх. Дзеці мяне адчуваюць, і гэта вельмі дапамагае. З імі не сумна, дзень на дзень не падобны. Як дарослы чалавек, педагог, мама, бабуля я адштурхоўваюся ад іх запытаў. І стараюся зрабіць усё, каб ім было камфортна.
Педагог упэўнена, што ёй выпаў шчаслівы лёс, калі яна прыйшла на работу ў 78-ы дзіцячы сад. Неўзабаве тут была адкрыта эксперыментальная рэспубліканская пляцоўка па выкарыстанні АТММ-ТРВЗ-РТУ-тэхналогіі. Гэтая тэхналогія дапамагае вырашаць задачы вучэбнай праграмы дашкольнай адукацыі. Тлумачачы сутнасць, Таццяна Аляксееўна прыводзіць прыклад: “Можна забіваць цвік малатком або шклянкай, і эфект будзе розным. Для нас гэта той інструмент, які дапамагае вырашаць задачы лёгка, займальна. Гэта тэхналогія, якая развівае ў дзяцей уяўленне, нестандартнае мысленне, крэатыўнасць”.
Педагогі дашкольнай установы прайшлі навучанне, паступова асвойвалі новаўвядзенне і ўжо з гадамі, назапасіўшы і сістэматызаваўшы пэўны вопыт сталі трансліраваць яго ў абласным інстытуце развіцця адукацыі. І цяпер тэхналогія паспяхова ўкараняецца ў практыку. Сёння, гледзячы на сваіх выхаванцаў, педагог разумее, што яны разняволеныя, лёгка ўступаюць у кантакт, умеюць вырашаць праблемныя сітуацыі і заўсёды знаходзяць выйсце.
— Паўстала пытанне: калі мы маем такі вопыт, патэнцыял у працы, значыць, можам трансліраваць яго на іншым узроўні, — расказвае Таццяна Аляксееўна. — І мы падалі заяўку на адкрыццё абласнога рэсурснага цэнтра па гэтай тэме. Заяўка была адобрана. З 2015 года на базе дашкольнай установы функцыянуе абласны рэсурсны цэнтр “Выкарыстанне АТММ-ТРВЗ-РТУ-тэхналогіі ў арганізацыі адукацыйнага працэсу ва ўстановах дашкольнай адукацыі”, я з’яўляюся яго кіраўніком. Мы змаглі трансліраваць свой вопыт не толькі на абласных, але і на рэспубліканскіх і нават міжнародных пляцоўках. Педагогі мэтанакіравана займаюцца гэтым, кожны выбраў для сябе тэму.
Рэсурсны цэнтр пяць гадоў працуе з педагогамі ўсёй краіны. Яслі-сад № 78 прымае іх на сваёй пляцоўцы. Павышэнне кваліфікацыі арганізоўваецца ў Гродзенскім абласным інстытуце развіцця адукацыі, праводзяцца семінары для навучэнцаў Гродзенскага гуманітарнага каледжа. Часова прыйшлося адмовіцца ад вочных заняткаў, аднак семінары рэгулярна праходзяць на анлайн-пляцоўках. Пра напрацоўкі рэсурснага цэнтра ведаюць педагогі краіны, і таму самі праяўляюць цікавасць, імкнуцца іх пераняць.
Знакавым для Таццяны Літвінчык стаў 2014 год, калі яна прыняла ўдзел у рэспубліканскім конкурсе “Настаўнік года”, дайшла да рэспубліканскага этапу і стала лаўрэатам у намінацыі “Выхавальнік дашкольнай адукацыі”.
Самая значная ўзнагарода — медаль “За працоўныя заслугі”, уручаная кіраўніком дзяржавы ў 2017 годзе. А год назад педагог узнагароджана нагрудным знакам Міністэрства адукацыі Беларусь “Выдатнік адукацыі”. Ёсць яшчэ адна дарагая сэрцу ўзнагарода — медаль “Жонцы афіцэра” Рэспубліканскага савета ветэранаў органаў унутраных спраў і ўнутраных войскаў.
З пэўным багажом ведаў і вопыту адпраўляецца на VI Усебеларускі народны сход Таццяны Літвінчык — дэлегат V Усебеларускага народнага сходу, член рэспубліканскага педагагічнага інтэлектуальнага клуба “ТРВЗ”, член секцыі дашкольнай адукацыі рэспубліканскага клуба “Крыштальны журавель”, ганаровы аўтар выдавецтва “Зорны Верасок”, аўтар чатырох метадычных дапаможнікаў, у тым ліку па выкарыстанні АТММ-ТРВЗ-РТУ-тэхналогіі ў падрыхтоўцы дзяцей дашкольнага ўзросту да навучання грамаце.
Відавочныя змены адбываюцца ў галіне адукацыі. Таццяна Аляксееўна ўспамінае 1987 год, калі з цяжкасцю ўладкавала сына ў дзіцячы сад. На сённяшні дзень дашкольныя ўстановы даступныя. Толькі за апошнія пяць гадоў на Гродзеншчыне пабудавана 11 новых дзіцячых садоў, з’явілася больш як 2250 дадатковых месцаў для дзяцей. Улічваючы тое, што ў краіне разглядаецца пытанне скарачэння дэкрэтнага водпуску, колькасць месцаў у дашкольных установах павінна яшчэ вырасці, трэба адкрываць новыя дзіцячыя сады і, адпаведна, забяспечыць іх падрыхтаванымі кадрамі. Паступова растуць заробкі педагогаў, аднак і ў гэтым напрамку трэба рухацца далей. Як і ў справе далейшай матэрыяльнай падтрымкі маладых спецыялістаў, каб яны замацоўваліся ў педагагічных калектывах.
На думку Таццяны Літвінчык, значная роля ў справе выхавання дзяцей належыць сям’і. І тут немалаважнае супрацоўніцтва дашкольнай установы і сям’і. Калі ў галіне інфармацыйнага асяроддзя нават педагогу з вопытам часам варта нешта пераняць у маладых бацькоў, то ў справе выхавання вельмі важную ролю адыгрывае менавіта дашкольная ўстанова. Трэба знайсці залатую сярэдзіну: аб’яднаць намаганні бацькоў і педагогаў, не згубіць гістарычныя ўклады, пераняць лепшыя набыткі народнай педагогікі.
Таццяна Літвінчык не збіраецца спыняцца на дасягнутым. Ёсць яшчэ планы на публікацыю новых распрацовак. Яе заўсёды падтрымлівае муж, радуюць сын і нявестка, маленькая ўнучка. А энергіяй і жаданнем тварыць яна напаўняецца, бачачы захопленыя вочы сваіх выхаванцаў і атрымліваючы словы ўдзячнасці ад іх бацькоў. Дзеля гэтага варта жыць, упэўнена педагог.
Ірына АНІКЕВІЧ.
Фота аўтара.
